Ελένη Μαρινάκη,

δύο ανέκδοτα ποιήματα.

 

ΠΑΧΝΗ

 

Αυτή η ξύλινη σιωπή

            μ΄αρέσει.

Μετεωρίζεται σε άηχο βυθό

ψάρια ανοιγοκλείνουν τα πλοκάμια

ρουφούν τις λέξεις που κρατώ.

Μελάνι σε μικρές κηλίδες διαλύεται

όλος ο κόσμος στρογγυλός.

 

Αύριο θα ξαναγυρίσω σπίτι

μ΄ένα τσιτάκι του΄60

να γράψω τη συνέχεια της ιστορίας

εκεί που άναψαν τα φώτα

και η μητέρα στο πατάρι

ανακάτευε τις μέρες

μπέρδευε τις χρωματιστές κλωστές.

Ένα κουβάρι η ζωή μας

το μέλλον σε ασύμμετρα κομμάτια

σκόρπιο στο πάτωμα.

 

                                      *

 

ΑΓΝΟΙΑ

 

Έφευγες από τη φωτογραφία.

Και σε ζητούσα

κι έτρεχα πίσω σου.

 

Δεν ήξερα πως είναι μάταιο

να κυνηγάς μία σκιά.

Ένα ασώματο σκοτάδι.

 

                  *

 ---------------------------------------------------------                                  

Η Ελένη Μαρινάκη, ποιήτρια και εικαστικός καλλιτέχνης, γεννήθηκε και ζει στα Χανιά. Από το 1987 έχει εκδώσει επτά ποιητικές συλλογές. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων, του Κύκλου Ποιητών και του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος.

 --------------------

- - - - - - - - - - - - - - - - - - -