ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Κ. ΧΑΤΟΥΠΗΣ *

 

Νέκυια, Α´
 
Τώρα ποὺ πρόκειται νὰ ξεπερατωθοῦμε
καὶ δὲν γνωρίζουμε ποῦ πᾶμε,
ἀκούγεται ἀπὸ μακριὰ ἀνθρώπων κλάμα
νὰ δυναμώνῃ ὁλοένα καὶ περσότερο·
κι εἶναι σκληρὸ νὰ ξέρουμε ὅτι τὸ σκοτάδι
ἔρχεται νὰ μᾶς κατασπαράξῃ.
Τώρα ποὺ πρόκειται νὰ ξεπερατωθοῦμε,
δὲν ἔχει τίποτα νὰ περιμένουμε·
καὶ κάθε θύμηση θὰ λιώνῃ καὶ θὰ χάνεται.
Τέτοιες ὧρες ἀφήνουμε ξωπίσω μας τὸν ὄχλο
νὰ κοχλάζῃ ἀπὸ λύπη κι ἀπὸ φόβο,
καὶ τραβᾶμε γιὰ μέρη ὅπου λὲν ὅτι τὸ κρύο εἶναι φονιάς.
 
 
Νέκυια, Β´
 
Πᾶνε καμπόσες μέρες ποὺ ξέπνοος ξυπνοῦσες
καὶ κατακεραυνωμένος ἀπ’ τὸν φόβο
ἀναρωτιόσουν γιὰ τὴν ἀποφράδα ὥρα
ὅταν θὰ πάψῃς νὰ βυζαίνῃς λαίμαργα τὸ φῶς.
Μὰ κάθε τόσο ἔριχνες γιὰ ὕπνο τὸ τομάρι σου,
τὸν κόμπο αὐτοῦ τοῦ ζόφου πιστεύοντας πὼς ἔτσι θὰ τὸν λύσῃς.
Πᾶνε καμπόσες μέρες ποὺ ὁ ζόφος τοῦτος
σ’ ἔφερνε, ἄθελά σου, πιὸ κοντὰ σὲ μαρμαρένια ἀλώνια.
Κι ἔτσι, τώρα, μόνος σου, χωρὶς τὶς αὐταπάτες μιᾶς ζωῆς,
θὰ βλέπῃς νὰ ἐξατμίζεται τὸ αἷμα σου
καθὼς θὰ βγαίνῃ ἀπὸ μέσα σου
μαυροντυμένος γέροντας, δρεπανηφόρος . . . .
 
 
* Από την τελευταία ποιητική συλλογή του "Δεσμώτες" (2015) ISBN: 978-618-82241-1-7